democratische venieuwing

Al sinds de jaren zestig buitelen politici, wetenschappers en andere betrokkenen over elkaar heen om onze democratie te vernieuwen: referenda, districtenstelsels, interactief beleid, gekozen burgemeesters, dubbele stemmen: je kunt het zo gek nog niet bedenken of het is al eens voorgesteld, of erger, ingevoerd. Al deze pogingen tot democratische vernieuwing hebben niet kunnen verhinderen dat de opkomst bij verkiezingen daalt, het aantal leden van partijen minimaal is en het vertrouwen in politici verder krimpt. Vernieuwing van de democratische vorm werkt dus niet. Sterker nog, misschien zijn al deze (halfslachtige) pogingen om de vermaledijde “kloof”  te slechten wel een belangrijke oorzaak van het tanende geloof in de politiek. Is het niet zo dat, wanneer we de afstand tussen burger en politiek als iets slechts beschouwen, we daarmee juist het bestaansrecht van de politiek ondermijnen? Werkt politiek niet vooral wanneer politici het gezag wordt toebedeeld om namens de bevolking over belangrijke zaken te beslissen? Is het wel de essentie van de democratie dat politici altijd dat besluiten wat de meerderheid wil? Is het juist niet de essentie van ons stelsel dat we de politici kiezen die vervolgens in onderling overleg de besluiten nemen?