Obama, richtinggevend.

Hoewel de keuze voor Obama of McCain lood om oud ijzer is, gaat mijn voorkeur toch uit naar de ‘Zwarte Messias uit Illinois’, vanwege zijn streven het politieke landschap te veranderen. Hij geeft immers aan Republikeinen en Democraten met elkaar te willen verzoenen! Een verzoening die in feite geen kwestie is van wil, maar van levensnoodzakelijkheid, als gevolg van lotsverbondenheid. Deze veroordeling tot elkaar geldt echter niet alleen voor Republikeinen en Democraten, maar voor al wat leeft. Het concreet maken van die universele lotsverbondenheid, vraagt echter niet om verzoening alleen, maar ook om besef van saamhorigheid. Dus om het gevoel deel te zijn van een totaliteit, die niet als los zand aan elkaar hangt maar een hecht geheel vormt. Voor de instandhouding daarvan is een ieder, zonder aanzien des persoons, wereldwijd medeverantwoordelijk en dus ook aanspreekbaar. Om dit gegeven van onontkoombare onderlinge solidariteit in praktijk te brengen zullen allereerst alle partijpolitieke muren geslecht moeten worden, ofwel zal de democratie van een dualistische op een monistische leest geschoeid moeten worden. De enige leest, die het adequaat (want eendrachtig!) bestrijden van de gezamenlijke wereldproblemen en het daarmee gepaard gaande onrecht, mogelijk maakt. Sinds mensenheugenis toch het ultieme politieke doel.