Marokkaanse gemeenschap Amsterdam slaat handen ineen

Stedelijke en buurtgebonden Marokkaanse organisaties in Amsterdam gaan gemeenschappelijk de problemen van de Marokkaanse gemeenschap in de hoofdstad te lijf. Dat is de uitkomst van een bijeenkomst die vorige week donderdag in het Marokkaanse jongerencentrum Argan is gehouden. In september en oktober zullen de organisaties gemeenschappelijk enkele werkconferenties of stadsgesprekken organiseren die moeten leiden tot enkele concrete aanbevelingen aan (lokale) politiek en maatschappelijk middenveld.

Aanleiding voor de conferentie was het rapport ' De Marokkaanse gemeenschap in Amsterdam' dat het Amsterdamse onderzoeksbureau O+S in opdracht van de gemeente Amsterdam heeft geschreven. Alhoewel het rapport formeel nog niet is gepubliceerd, verschenen de belangrijkste conclusies enige tijd geleden al in dagblad Trouw en circuleert het rapport op internet.

Uit het rapport blijkt dat het slecht gaat met het merendeel van de Marokkaanse Amsterdammers. De groep heeft ronduit slechte onderwijskansen en ook de perspectieven op de arbeidsmarkt zijn weinig rooskleurig.

Onder leiding van ACB-directeur Miep van Diggelen discussieerden ruim 60 vrijwilligers en bestuurders van Marokkaanse organisaties die op stedelijk en op stadsdeelniveau actief zijn. Zo waren er seculiere en religieuze organisaties vertegenwoordigd uit de stadsdelen Westerpark, Slotervaart, Bos en Lommer, Amsterdam-Noord, Oost/Watergraafsmeer, Zeeburg, de Baarsjes, Oud-West, Geuzenveld en Oud-Zuid.

Jeroen Slot, adjunct-directeur en Hoofd Onderzoek van O+S, gaf een korte toelichting op het rapport. Hij verklaarde dat het focussen op een enkele gemeenschap in een rapport het risico herbergt dat er gestigmatiseerd wordt, maar tegelijkertijd wilde hij ook benadrukken dat het hierdoor gemakkelijker kan worden de oorzaken van problemen te analyseren. Bij beleidsmakers drong hij aan op heldere keuzes: meetbare doelstellingen op de terreinen onderwijs en arbeidsmarkt en duidelijke inhoudelijke en strategische keuzes, waarbij ook helder gemaakt moet worden wat van betrokkenen (waaronder zelforganisaties) wordt verwacht. Hoe betrek je de Marokkaanse gemeenschap bij het beleid?

Uit de discussie die volgde werd duidelijk dat veel mensen zich zorgen maken over de grote achterstanden van de Marokkaanse gemeenschap in het onderwijs en op de arbeidsmarkt. Ook de huisvesting, radicalisering, discriminatie en de beeldvorming werden als punten van zorg benoemd.

Diverse sprekers lieten zich kritisch uit over het beleid van de gemeente Amsterdam  dat de laatste jaren heeft geleid tot een verzwakking van de eigen organisaties en het verdwijnen van de adviesraden. Wat dat betreft zou het Amsterdamse stadsbestuur kunnen leren van Rotterdam, waar wel is geïnvesteerd in de sociale infrastructuur. Door het verdwijnen van de spreekuren bij diverse zelforganisaties en moskeeorganisaties is er volgens diverse sprekers in Amsterdam een gat gevallen in de sociaal-juridische hulpverlening die niet door het professionele circuit wordt opgevangen.

Ook was er kritiek op de (vermeende) neiging in de Stopera om goedbedoelde initiatieven te lanceren in steeds hetzelfde kleine netwerk van organisaties.

De gemeente en de stadsdelen werden opgeroepen meer druk te zetten op werkgevers om discriminatie tegen te gaan en de gemeente zou zijn belangen in bijvoorbeeld Schiphol moeten benutten om meer werkgelegenheid voor Amsterdammers af te dwingen.

Tegelijkertijd werd er in de discussies ook veel nadruk gelegd op de verantwoordelijkheid van de zelforganisaties zelf. Organisaties moeten niet op de overheid wachten, maar zelf initiatieven nemen en zich meer inspannen om jongeren te binden om de kloof tussen de eerste en de tweede generatie te overbruggen. Ook discriminatie binnen de eigen groepen, waaronder de achterstelling van vrouwen, moet aan de orde gesteld blijven worden. De diversiteit binnen de Marokkaanse gemeenschap zou meer als een bron van kracht moeten worden benut.
Zelforganisaties zouden coalities moeten aangaan met werkgevers en het onderwijs. De gemeente zou op haar beurt een voorbeeld kunnen stellen door quota’s vast te stellen voor werk- en stageplaatsen. Aan het slot van de bijeenkomst werd er namens de initiatiefnemers voorgesteld in de maanden september en oktober een viertal werkconferenties (stadsgesprekken) te organiseren over de volgende thema’s:

• de sociaal-economische positie van Marokkanen (onderwijs, arbeidsmarkt, armoede)
• hulpverlening aan Marokkanen (schuldhulpverlening, voorlichting, zorg),
• sociale cohesie in Amsterdam (samenwerking met andere bevolkingsgroepen, beeldvorming, identiteitsvorming, discriminatie)
• politieke participatie in brede zin (infrastructuur van zelforganisaties, inspraak- en overlegorganen).

Deze werkconferenties staan voor iedereen open en hebben tot doel enkele concrete voorstellen uit te werken, die zullen worden gepresenteerd tijdens een brede conferentie die nog voor de landelijke verkiezingen wordt georganiseerd. Om het geheel voor een breed publiek zo transparant mogelijk te houden, worden voorstellen van de werkgroepen gepresenteerd op een nog in te richten weblog.

Iedereen die geïnteresseerd is deel te nemen kan zich aanmelden bij Emcemo: info@emcemo.nl.

De bijeenkomst werd georganiseerd door onder andere: Emcemo, SSOP, Stichting KJC, Cultureel Jongeren, Stichting het Spiegelbeeld, Argan, MVVN, Aknarij in samenwerking met Genoeg is Genoeg en de stichting wijkopbouworgaan Spaarndammerbuurt.