Europese Leiders: Emma Bonino

Bron: emmabonino.it

Geboren 9 maart 1948 in Bra (Italië).

Citaat: 'De regering heeft racisme respectabel gemaakt, de Roma zijn de ideale zondebok. Ze fungeren als bliksemafleider voor de reële problemen.' (Bonino begin 2009 in reactie op de verplichting voor Roma om vingerafdrukken te laten maken).

 En: 'Mijn moeder begrijpt niets van de macro-economische voordelen van de euro. Ze heeft haar leven lang met lires betaald, dus waarom zou ze nu opeens met euro's afrekenen?' (Bonino in 1997 bij de voorbereiding van de invoering van de Euro).

Emma Bonino is een Europese ‘veteraan’. In haar hoedanigheid van lid van het Europese Parlement (lid van het eerste rechtstreeks gekozen EP in 1979 en daarna herkozen in 1984 en 1999) en van de Europese Commissie (1994 - 1999), is zij consequent opgekomen voor versterking van de democratie en mensenrechten, voor individuele vrijheid zoals de legalisering van abortus, echtscheiding en drugs, voor rechten van minderheden en voor uitbanning van honger in de wereld. Als het gaat om de verwezenlijking van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens staat zij vooraan.

Nadat zij was afgestudeerd in moderne talen in 1972 en in 1975 een informatiecentrum over sterilisatie had opgericht, werd zij lid van het Italiaanse parlement in 1976 voor de Radicale Partij. Radicalen zijn van oudsher progressieve liberalen; Mendès-France was oorspronkelijk ook een radikaal.

Haar loopbaan als Italiaans en Europees parlementslid kende een onderbreking van 1994 tot 1999 toen zij lid was van de Europese Commissie en van 2006 tot 2008 als minister voor internationale handel in het kabinet-Prodi. Als lid van de Europese Commissie had zij consumentenbeleid, visserij en ECHO (de hulpverleningsorganisatie van de EU) in haar portefeuille. Een dreigende ’visserij-oorlog’ tussen Canada en Spanje werd voorkomen.

Bonino is niet alleen als parlementariër actief. Via referenda wist zij inItalië in1975 abortus te legaliseren en in 1986 een kernenergieprogramma tegen te houden. Een jaar later startte zij een internationale campagne voor burgerlijke en politieke vrijhden in Oost-Europa. In 2001 ging zij in hongerstaking uit protest tegen het negeren van haar partij in de media en in 2006 voor het recht op euthanasie voor een kunstmatig beademende man. Zij organiseerde met anderen in Jemen een conferentie over democratie, mensenrechten en de rol van het internationaal strafhof, de eerste van een dergelijke conferentie in een Arabisch land.

Door haar actieve niet-geweldloosheid wordt zij wel vergeleken met Gandhi.

Tijdens een hulpverleningsactie in Afghanistan in 1997 ging de regering van de Taliban zo ver om haar tijdens een bezoek aan een Afghaans ziekenhuis te arresteren en enige uren vast te houden.

In 1999 stapte de Europese Commissie van Santer noodgedwongen op, inclusief Bonino (affaire-Cresson). Desondanks behaalde zij een historische 8 ½ % van de Italiaanse stemmen bij de Europese verkiezingen in dat jaar; normaal behaalt de Radikale Partij 2 à 3 % van de stemmen. Ook in 1999 ontving zij met Abderrahmane Youssoufi de Noord-Zuid prijs voor haar inzet om de relaties te verbeteren tussen het (rijke) Noorden en het (arme) Zuiden. Andere prijzen die zij (in 2004) ontving waren de Open Society Prize en de Vrouwen van Europa-prijs.

Mabel Wisse Smit kreeg in haar moeilijke verlovingstijd met prins Johan Friso (2003) onder meer steun van Bonino.

Momenteel is zij vice-president van de Italiaanse senaat (Eerste Kamer). Een recente actie (februari 2009) is haar steun aan de vader van Eluana Englaro die het leven van zijn dochter niet langer wilde rekken na 17 jaar coma.

Zie ook haar website: www.emmabonino.it