Column Patrick van Schie: Down to earth

Patrick van Schie

Een kandidaat met een leeg program maar wel de ferme belofte dat alles anders zal worden. Een kandidaat die veel geld van onbekende herkomst heeft te besteden; tegenstanders maken zich dan ook zorgen of de verkiezingen niet zullen worden ‘gekocht’? En een kandidaat die een ongekend enthousiasme oproept; kennelijk een charisma bezit dat de eigen aanhangers lijkt te bedwelmen.
                Op veel begrip van de politici van de ‘gevestigde’ partijen, maar ook van de meerderheid van kiezers die niet tot haar aanhang behoren, hoeft Rita Verdonk niet te rekenen. Goedkoop populisme; het gevaar van de duistere machten achter de campagnegelden, wat het aanscherpen van regels rond partijfinanciering tot een urgente zaak maakt; en dedain voor een achterban die wezenloos achter iemand aanloopt zonder bewezen, maar met een overmaat aan zelf-beweerde, leiderschapskwaliteiten. Dat zijn zo van die dingen die als het over haar gaat zijn te horen.

                Het merkwaardige is echter dat een groot deel van deze sceptici – of critici –, in ieder geval vaak exact dezelfde mensen, wel laaiend enthousiast blijkt te zijn over het optreden van een andere politicus waarop de bovengenoemde omschrijvingen evenzeer van toepassing zijn: Obama. Misschien heeft híj nog wel enige inhoud, althans meer dan Verdonk, maar dan geven zijn Nederlandse aanhangers er toch geen blijk van die te kennen. ‘Change, yes we can’, roept Obama, en links Nederland tot en met een enkele linksbuiten in de VVD ligt op dat moment al in katzwijm. Waarom? Omdat de man zo geweldig kan praten, verklaarde iemand. Tja, dat kunnen ook demagogen meestal vrij goed. Omdat de man zwart is, verklaarde een ander.

                Vreemd. Maakt een huidskleur iemand tot een geschikte president voor de Verenigde Staten? Een (letterlijk) oppervlakkiger motivatie is nauwelijks te bedenken. En zou het land niet te klein zijn als iemand anders zou verklaren (ik heb het overigens nog geen politicus horen zeggen): ik vind McCain geweldig want dat is tenminste een blanke man! Overigens, als het werkelijk zó fantastisch is indien iemand met een zwarte huidskleur president van de Verenigde Staten wordt, waarom hebben degenen die dat vinden dan gezwegen toen Bush tot twee maal toe een zwarte benoemde op de belangrijkste ministerspost, Buitenlandse Zaken: eerst Colin Powell en toen Condoleezza Rice. Toch niet omdat deze twee personen niet zijn benoemd omdat zij zwart zijn maar omdat zij beschikten over bewezen bekwaamheden?

                Terecht toont menigeen in Nederland zich huiverig voor de opkomst van politici zonder helder program, voor draaiende politici en voor kiezers die zonder enig benul van zaken hun stem uitbrengen. Maar nogal wat van onze eigen Nederlandse politici geven er blijk van geen haar beter te zijn dan al die ‘onbenullige’ kiezers zodra zij zich opwerpen als ‘kiezers’ voor de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Natuurlijk kan en mag men voor Obama zijn, maar waarom noemt geen Nederlander die zich voor hem uitspreekt enig inhoudelijk argument? Wat spreekt onze staatsecretaris van VWS zo in hem aan dat zij meent als een olifant door de diplomatieke porceleinkast te moeten stampen? Dat Obama net zo behendig weet te draaien als haar eigen politiek leider? En vragen VVD-ers die enthousiast over Obama zijn, zich nooit eens af hoe het kan dat ook politici van GroenLinks en de PvdA en masse met Obama dwepen? Voelen zij zich soms politiek-inhoudelijk comfortabel in het gezelschap van GroenLinks of de PvdA?

                Gerelateerd aan de voorkeuren voor het Amerikaanse presidentschap is Nederland – politici, pers en burgers – bijna een één-partij-staat. Obama zou in ons land met Sovjet-achtige uitslagen de winnaar worden, zoals overigens alle Democratische kandidaten van de laatste decennia. En, onder invloed van de eenzijdige berichtgeving, denken bijna al die Nederlanders bovendien dat hun wens werkelijkheid gaat worden.

                Gelukkig zijn de Verenigde Staten geen één-partijstaat maar valt er voor de Amerikanen op 4 november echt iets te kiezen. Peilingen en analyses laten zien dat de verkiezingen allerminst een gelopen race zijn. Natuurlijk lopen de meest fervente  aanhangers van Obama in de Verenigde Staten ook met hun hoofd in de wolken, maar de beslissing zal dadelijk afhangen van het oordeel van de nuchtere ‘independent voters’. Laten wij hopen dat zij kiezen voor de meest bekwame kandidaat met de beste plannen om deze wereldmacht te leiden. En dat als zij van mening blijken te zijn dat het dan McCain moet worden, de voor Obama zwijmelende Nederlanders weer gauw met beide voeten op de grond belanden.

Bron: www.teldersstichting.nl