Bestuurlijke vernieuwing.

Vruchtbare bestuurlijke vernieuwing vereist bijdetijds politiek denkkader.

Alvorens over bestuurlijke vernieuwing effectief nagedacht kan worden, zal eerst het huidige partijpolitieke denken openlijk ter discussie gesteld moeten worden. Daardoor wordt namelijk de weg vrijgemaakt voor een politiek denkkader, dat spoort met de tijdgeest waarin de mensenrechten - die boven de partijpolitiek uitstijgen - een cruciale rol spelen.

Voor deze vrijmaking zal allereerst afstand genomen moeten worden van de gedachte dat ‘wie niet stemt, niet meetelt’. Hierdoor wordt het begrip democratie namelijk gedevalueerd tot een periodieke gang naar stembus of -computer. Hoe kwalijk deze devaluatie ook is, nog kwalijker is dat wij - het zich superieur wanende ‘Verlichte Westen’ - verkiezingen wereldwijd propageren als het summum van democratie. Propaganda die niet zelden gepaard gaat met zinloos economisch en militair geweld, met alle negatieve gevolgen van dien. Om daaraan een einde te maken, wordt het tijd dat wij ons realiseren dat verkiezingen nooit zullen leiden tot een wereldorde die het predikaat democratisch verdient. Dáárvoor zullen we ons moeten richten op een grondige reorganisatie van de Verenigde Naties, van een dictatoriale tot een democratische volkerenorganisatie waarin niet de Veiligheidsraad (met name de vijf permanente leden) maar de Algemene Vergadering (de wereldbevolking) het voor het zeggen heeft. Artikel 109 van het VN-Handvest biedt voor deze wisseling van zeggenschap de mogelijkheid, die via een algemene VN-conferentie ter herziening van het Handvest haar beslag moet kunnen krijgen. Met als eindresultaat: de democratie in optima forma. De mondiale samenleving waarin het reilen en zeilen niet langer wordt bepaald door de zwaar bewapende (en daardoor angst zaaiende) Verenigde Staten, maar door de tot wasdom gekomen ongewapende (en daardoor vertrouwen wekkende) Verenigde Naties. De enige mondiale (vredes-)organisatie waarvan ieder mens (los van ras, geslacht, leeftijd, nationaliteit, levensbeschouwelijke gezindte en/of politieke gezindheid) door geboorte lid is.

De logische consequentie daarvan is, dat de VN naar zijn leden toe (zo’n 6 miljard) verplicht is zijn bestaan waar te maken, oftewel vrede te bewerkstelligen. Geen eenvoudige, maar ook geen onmogelijke opgave, omdat de mensenrechten wereldwijd worden onderschreven en wij - als mensheid – in staat moeten zijn dat ideaal handen en voeten te geven onder VN-vlag. Daarvoor zullen de Verenigde Naties uiteraard het mandaat moeten krijgen om leidend op te treden op het wereldtoneel. Maar voor de vervulling van die politieke hoofdrol, is allereerst een grondige hervorming van onze volkerenorganisatie vereist, zoals boven aangegeven. Onze regering zou daartoe het initiatief kunnen nemen. Na die broodnodige reorganisatie kan dan begonnen worden met de effectieve vertaling van woorden, de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, in daden, de alom beoogde rechtvaardige mondiale samenleving. De moeilijkheid daarbij is enkel, dat voor die alom beoogde vertaling het gangbare partijpolitieke (machts-)denken tekortschiet.

Dat houdt echter niet in dat die vertaling onmogelijk is. Integendeel! Ik ben er namelijk van overtuigd dat er anno 2006 zo langzamerhand genoeg capabele mensen op onze planeet rondlopen die niet meer geloven in kerk en staat, laat staan in hun scheiding, maar wel geloven in de haalbaarheid van het VN- of vredesideaal, dat los staat van kerk en staat. Lieden die begiftigd zijn met een feilloos gevoel voor de mondiale tijdgeest, hoe mystiek dit ook klinkt, en zich daarnaast zeer wel bewust zijn van de verstrekkende politieke implicaties daarvan. Democraten van wereldklasse, die - op basis van de alom onderschreven mensenrechten en onze fenomenale kennis op elk terrein - in staat zijn met elkaar een rechtvaardig en effectief mondiaal beleid van de grond te tillen. Een duurzaam vredesbeleid van zuiver democratische snit, dat bij geen weldenkend mens - waar ook ter wereld - op weerstand zal stuiten, omdat de grondslag van het beleid eenheid garandeert, dus geen aanleiding geeft tot verdeeldheid, met alle gewelddadige gevolgen van dien.